ساعتهای مکانیکی در قرن شانزدهم توسط مبلغان مسیحی اروپایی به ژاپن رسیدند؛ طبق اسناد، فرانسیس خاویر در سال ۱۵۵۱ یکی از آنها را به دایمیو اوئوچی یوشیتاکا هدیه داد. ساعتسازان ژاپنی بهزودی شروع به ساخت نسخههای بومی خود کردند، اما با مشکلی روبهرو شدند که ساعتهای اروپایی هرگز برای آن طراحی نشده بودند.
ساعاتی که طولشان تغییر میکند
گاهشماری سنتی ژاپنی، روز و شب را هرکدام به شش واحد زمانی تقسیم میکرد. از آنجا که طول روز و شب در طول سال تغییر میکند، طول هر ساعت نیز متغیر بود. ساعتی که با سرعت ثابت کار میکند، بدون کمک گرفتن از سازوکاری خاص نمیتواند چنین ساعاتی را نشان دهد.
راهکارهای نبوغآمیز
سازندگان به شیوههای مختلفی به این چالش پاسخ دادند. برخی از ساعتها دو چرخ لنگر (فولیو) داشتند - یکی برای تنظیم در روز و دیگری برای شب - که بهطور خودکار بین آنها جابهجا میشد. برخی دیگر دارای نشانگرهای ساعت متحرک بودند که صاحب ساعت هر چند هفته یکبار آنها را تنظیم میکرد. ساعتهای ستونی (شاکو-دوکی) از یک عقربه متصل به وزنه استفاده میکردند که روی یک مقیاس عمودی قابل تنظیم حرکت میکرد.
ژاپن در اول ژانویه ۱۸۷۳ تقویم غربی و ساعتهای با طول برابر را پذیرفت و وادوکیها بهسرعت منسوخ شدند. ساعتهای باقیمانده که تعدادی از آنها در این کاتالوگ دیده میشوند، سندی از یک فرهنگ زمانسنجی هستند که نزدیک به سه قرن به طول انجامید.







