تعیین قدمت ساعت جیبی از موتور آغاز میشود، نه از قاب. قابها بارها تعویض یا ارتقا داده میشدند، اما موتور شمارهٔ سریال سازنده را در خود دارد که میتوان آن را با جدولهای تولید منتشرشدهٔ سازندگان آمریکایی مانند والتهام، الگین و همیلتون تطبیق داد.
ساعتهای بریتانیایی کلید دیگری هم دارند: مهرهای عیارسنجی. قاب نقره یا طلایی که در لندن، بیرمنگام یا چستر مهر خورده، حرف تاریخی دارد که سال عیارسنجی را با دقت دوازده ماه مشخص میکند.
در پایان، فناوری را در نظر بگیرید. موتورهای ورج فیوزی کوکِ کلیدی در بیشتر بازارها به پیش از دههٔ ۱۸۵۰ تعلق دارند، در حالی که کوک با دستهٔ ساعت تا دههٔ ۱۸۸۰ رایج شد. ویژگیهای درجهٔ راهآهن — تنظیم اهرمی، ۱۷ سنگ یا بیشتر و تنظیمات دقیق — به پس از ۱۸۹۳ اشاره دارند.
صفحهها، عقربهها و امضاها
به صفحه و عقربهها به چشم شواهد تکمیلی نگاه کنید. ساعتهای تکعقربه تقریباً بهطور کامل متعلق به دورهای پیش از اختراع فنر تعادل در دهه ۱۶۷۰ هستند؛ دورانی که استفاده از عقربه دقیقهشمار هنوز توجیهی نداشت. صفحههای میناکاری شده سفید در اوایل قرن هجدهم رایج شدند و در بیشتر طول آن قرن، استفاده از اعداد رومی برای ساعت و اعداد عربی برای دقیقهشمار، استاندارد معمول بود.
امضاها میتوانند کمککننده باشند، اما در خواندن آنها دقت کنید. بسیاری از ساعتهای قرن هجدهم، نام فروشنده یا پرداختکننده نهایی را بر خود دارند، نه کارگاهی که موتور ساعت را ساخته است؛ همچنین نامهای مشهوری همچون تامپیون، گراهام و بریگه بهطور گسترده جعل میشدند. بریگه در دهه ۱۷۹۰ برای مقابله با نمونههای تقلبی، یک «امضای مخفی» کمرنگ را روی صفحههای خود معرفی کرد.
در نهایت، ساعت خود را با نمونههای تاریخدار مقایسه کنید. مجموعههای موزهای، از جمله قطعات موجود در این کاتالوگ، تاریخ، سازنده و مواد بهکاررفته در هزاران ساعت را ثبت کردهاند؛ یافتن نمونههای مشابه در سبک قاب، چیدمان صفحه و طراحی موتور، اغلب مطمئنترین راه برای تعیین دقیق تاریخ ساخت است.








