در سال ۱۷۱۴ پارلمان بریتانیا جایزهای ۲۰٬۰۰۰ پوندی برای کسی تعیین کرد که بتواند طول جغرافیایی را در دریا با دقت نیم درجه تعیین کند. اخترشناسان روش فاصلهٔ ماه را ترجیح میدادند؛ جان هریسون، ساعتسازی خودآموخته، به ساعت باور داشت.
او طی چهار دهه ساعتهای H1 تا H4 را ساخت. آخرین آنها — یک ساعت جیبی بزرگ — در سفری به جامائیکا در ۱۷۶۱ تنها ۵٫۱ ثانیه عقب ماند.
آرنولد و ارنشا بعدها با گریز دتنت طرح را ساده کردند و تا دههٔ ۱۸۲۰ کرنومتر به ابزاری استاندارد در همهٔ کشتیهای نیروی دریایی بدل شد.
چرا یک ساعت میتواند طول جغرافیایی را تعیین کند
این مسئله همانقدر که مکانیکی بود، محاسباتی نیز بود. زمین در هر ساعت ۱۵ درجه میچرخد؛ بنابراین دریانوردی که زمان یک بندر مرجع و زمان محلی خورشیدی را میداند، میتواند طول جغرافیایی را مستقیماً محاسبه کند، مشروط بر اینکه ساعت موجود در کشتی بتواند در میان طوفانها، رطوبت و تغییرات دما، زمان را با دقت چند ثانیه در روز نگه دارد.
از H1 تا H4
سه ساعت دریایی نخست هریسون، ماشینهای بزرگ و پیچیدهای بودند. مدل H1 در سال ۱۷۳۶ در سفری به لیسبون آزمایش شد؛ مدلهای H2 و H3 نوآوریهایی نظیر نوار دوفلزی و بلبرینگهای قفسی را معرفی کردند که امروزه نیز مورد استفاده قرار میگیرند. مدل H4 که در سال ۱۷۵۹ تکمیل شد، رویکرد ساعتهای بزرگ را کنار گذاشت و به جای آن از یک چرخلنگر با ضربآهنگ سریع در ساعتی با قطر حدود ۱۳ سانتیمتر استفاده کرد.
هیئت طول جغرافیایی در پرداخت پاداش تعلل میکرد. هریسون تنها در سال ۱۷۷۳، پس از دخالت پادشاه جورج سوم و پارلمان، بخش نهایی پاداش خود را دریافت کرد. چهار زمانسنج او امروزه در مجموعه موزههای سلطنتی گرینویچ نگهداری میشوند.




