هر زمانسنج مکانیکی چهار بخش مشترک دارد: منبع نیرو، رشتهٔ چرخدندهها، گریز و نوسانگر.
فنر اصلی انرژی را ذخیره میکند، چرخدندهها آن را تقسیم میکنند، گریز آن را در ضربههایی سنجیده آزاد میکند و چرخ بالانس یا آونگ آهنگ حرکت را تنظیم میکند.
سنگها — که از اوایل دههٔ ۱۹۰۰ یاقوت مصنوعیاند — اصطکاک را در محورها کاهش میدهند. سنگ بیشتر همیشه به معنای کیفیت بهتر نیست: بیش از ۲۱ سنگ، بیشترشان تزئینیاند یا به پیچیدگیها خدمت میکنند.
گریز (اسکیپمنت)
مکانیزم گریز، قلب تپنده ساعت است. ساعتهای اولیه از گریز «وِرج» استفاده میکردند که در آن، پالِتهای روی یک محور با یک چرخ تاجدار درگیر میشدند؛ این سیستم بسیار مستحکم بود اما به شدت نسبت به تغییرات نیروی فنر اصلی حساسیت داشت. گریز «سیلندری» که توسط جرج گراهام در دهه ۱۷۲۰ میلادی بهبود یافت و گریز «لنگری» (اهرمی) که در دهه ۱۷۵۰ توسط توماس مادج اختراع شد، به تدریج جایگزین آن شدند. گریز اهرمی به استاندارد اصلی ساعتهای قرن نوزدهم و بیستم تبدیل شد.
فیوزه (تسمه مخروطی)
ساعتهای قدیمیتر همچنین نشاندهنده تلاش سازندگان برای مقابله با نیروی ناهمگون فنر اصلی هستند. فیوزه که یک قرقره مخروطیشکل است و توسط زنجیری ظریف به بشکه فنر متصل میشود، با باز شدن فنر، نیروی وارده را متعادل میکند. این قطعه تا اواسط قرن نوزدهم در ساعتهای انگلیسی باقی ماند، در حالی که سازندگان قاره اروپا مدتها پیش از آن به طراحیهای ظریفترِ «گوئینگ بارل» (بشکه متحرک) روی آورده بودند.
هنگام بررسی یک موتور ساعت، به خروسک چرخ موازنه (Balance cock) توجه کنید. در ساعتهای قرن هفدهم و هجدهم، این قطعه اغلب به صورت مشبک و با نقوش گیاهی، پرندگان یا ماسکها حکاکی میشد که آن را به یکی از تزئینیترین بخشهای ساعت تبدیل میکرد. این کاتالوگ شامل دهها خروسکِ جداگانه است که دقیقاً به همین دلیل نگهداری شدهاند.








