دوران طلایی ساعتهای ایستادهٔ انگلیسی تقریباً از ۱۶۸۰ تا ۱۷۲۰ بود؛ زمانی که سازندگانی چون تامپیون، نیب و کوئر بدنههایی با ظرافتی شگفتانگیز ساختند.
بررسی کنید که موتور متعلق به همان بدنه باشد: به دنبال سوراخهای پیچ خالی روی تختهٔ نشیمن موتور باشید و مطمئن شوید صفحه دقیقاً در دریچهٔ کلاهک جا میافتد.
صفحههای نقاشیشده که حدود ۱۷۷۰ معرفی شدند، نشانهٔ ساخت شهرستانیاند و اغلب مقرونبهصرفهتر — و نه کمجاذبهتر.
آغاز این شکل و فرم
ساعتهای ایستاده (لانگکیس) حاصل دو نوآوری بودند: آونگ که در سال ۱۶۵۶ توسط کریستیان هویگنس به ساعتها افزوده شد و اسکیپمنت (گریز) لنگری در دهه ۱۶۷۰ که امکان استفاده از آونگی بلند با نوسان آرام را فراهم میکرد. یک آونگ ثانیهزن با طول حدود یک متر، به محفظهای بلند برای محافظت نیاز داشت و بدین ترتیب، این فرم خاص شکل گرفت.
خواندنِ بدنه
چوبهای بهکاررفته در بدنه نیز روایتگر داستانی هستند. روکشهای آبنوسکاریشده و گردو بر اواخر قرن هفدهم مسلط بودند که اغلب با منبتکاریهای گلدار یا طرحهای جلبکی همراه میشدند؛ بدنههای لاکالکلی با سبک «ژاپنی» در اوایل قرن هجدهم مد بودند و از اواسط قرن هجدهم به بعد، چوب ماهون جایگزین آنها شد.
پیش از خرید، بپرسید که آیا ساعت هشتروزه است یا سیساعته. ساعتهای هشتروزه معمولاً دو حفره کوک در صفحه دارند؛ در حالی که ساعتهای سیساعته، که اغلب در کارهای استانی تنها یک عقربه دارند، با کشیدن یک طناب یا زنجیر کوک میشوند.








