در بیشتر طول قرن نوزدهم، ساعت مچی یک قطعه جواهر برای بانوان محسوب میشد. برند بریگه بین سالهای ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۲ یک ساعت مچی برای کارولین مورات، ملکه ناپل ساخت و پتک فیلیپ نیز در سال ۱۸۶۸ ساعتی را به یک کنتس مجارستانی عرضه کرد.
ابزاری برای سربازان
مردان به دلیل نیازهای عملی به ساعت مچی روی آوردند. افسران در لشکرکشیهای استعماری اواخر قرن نوزدهم و در طول جنگ جهانی اول دریافتند که استفاده از ساعتهای جیبی در میدان نبرد دشوار است؛ بنابراین «ساعتهای سنگری» که اغلب از موتورهای کوچک ساعت جیبی در قابهایی با بندهای سیمی لحیمکاریشده ساخته میشدند، رایج گشتند.
خلبانان و مدل اویستر
در سال ۱۹۰۴، لوئی کارتیه ساعتی را برای خلبان برزیلی، آلبرتو سانتوس-دومون طراحی کرد که میخواست بدون رها کردن کنترل هواپیما، زمان را چک کند. قاب ضدآب «اویستر» رولکس در سال ۱۹۲۶ و مکانیزم کوک خودکار «پِرتِچوال» در سال ۱۹۳۱ به تبدیل شدن ساعت مچی به یک ابزار مقاوم و روزمره کمک شایانی کرد.
تا دهه ۱۹۳۰ میلادی، فروش ساعتهای مچی از ساعتهای جیبی پیشی گرفت. قطعات موجود در موزه ویکتوریا در این فهرست شامل یک ساعت مچی رولکس متعلق به سال ۱۹۲۳، در کنار نمونههایی از اواخر قرن بیستم است که نشان میدهد این فرم از ساعت با چه سرعتی تنوع یافت.








